Menu
0 Comments

Transgender met een beperking
Waarschuwing vooraf: ik heb een nogal cynisch gevoel voor humor. Wie daar niet tegen kan of snel boos wordt, kan nu beter stoppen met lezen!

Ik ben een lesbische transvrouw van 56 jaar oud, nu een jaar of 8 uit de kast. Maar ik wist al vanaf mijn 19e dat ik een meisje wilde zijn. Maar dat was begin jaren 80, een hele andere tijd. Homo s kwamen toen net uit de kast, en over wat nu transgenders heet, was toen niks te vinden. Geen enkele informatie. Ik begreep mijn eigen gevoelens ook niet, en had ook geen woorden om aan vrienden duidelijk te maken wat ik voelde. En zij zouden dat toen waarschijnlijk ook niet begrepen hebben. Wel nam ik mijn eigen gevoelens  serieus, al wist ik totaal niet wat ik er mee aan kon. En bij gebrek aan alternatieven bleef ik in een mannelijke identiteit  leven, hoewel dat aan alle kanten wrong en ik dagelijks voelde dat het niet paste en niet klopte. Zoals gezegd durfde ik pas 8 jaar geleden uit de kast te komen. De reacties van familie, vrienden, huisg3noten en vrijwilligerswerk vielen mij heel erg mee. Ik ben sindsdien ook veel blijer en gelukkiger geworden. Uit de kast komen was het beste wat ik ooit kon doen.

Daarnaast heb ik diverse beperkingen, lichamelijke en psychische.  Ik zeg wel eens ik heb vier verschillende aandoeningen want ik houd van afwisseling. Of ik heb de hoofdprijs uit de genetische tombola gewonnen. Humor relativeert, en maakt wat verder zwaar en moeilijk is beter draagbaar, is mijn ervaring. En bovendien: als je weet en dagelijks ervaart dat het sh*t, k*t en kl*te is, dan kun je er  misschien maar beter samen om lachen…

En, voor mij is e3n belangrijk uitgangspunt: het persoonlijke is politiek. Dat betekent dat het persoonlijke nooit zomaar is zoals het is. Hoe de dingen geregeld en georganiseerd zijn, heeft alles te maken met de politieke en beleidsmatige beslissingen die genomen worden. En welke belangen er door de rijken, machtigen en gezonden behartigd worden. Tegelijk betekent die uitspraak dat je aan de hand van iemands leven, hoe dat loopt, ook veel duidelijk kunt uitleggen over opnieuw welke belangen dominant zijn en behartigd worden. En welke mensen naar de marge van de samenleving geduwd worden. Daarom gaat dit blog ook veel over mijn eigen leven.

Ik heb vanaf mijn geboorte een open rug, spina bifida. In mijn geval betekent dat onder andere een verlamd rechter been, gedeeltelijk incontinent en chronische pijn, altijd, van mijn heupen tot aan mijn schouders. En ik ga lichamelijk ook steeds verder achteruit. Ik heb nog maar heel weinig energie op een dag en ik kan nog maar hele kleine stukjes lopen en staan. Ik verplaats me in een scootmobiel, dan kom ik nog ergens. Verder heb ik vanaf kleutertijd astma. Mijn vader had astma en dat heb ik dus van hem geërfd. Ik heb daarom altijd een tekort aan lucht, ik heb het altijd benauwd. Samen met de gevolgen van de open rug is dat in het  dagelijks leven een hele fijne combinatie….

Verder heb ik vanaf mijn 12e last van zware depressies, angststoornissen en ptss. De depressies en de angststoornissen kunnen alleen met medicijnen enigszins bestreden worden. De medicijnen maken mijn leven leefbaar.  De depressies en de angststoornissen zijn daarmee niet weg, maar wat hanteerbaarder geworden. Ook hier speelt erfelijkheid een rol: er loopt een erfelijke lijn van depressies en angststoornissen van mijn oma naar mijn  moeder en mij en naar een nichtje van me. Daarnaast zijn er ook de effecten van veel operaties en ziekenhuisopnames op zeer jonge leeftijd, voor mijn 6e. Artsen en dergelijke waren toen, begin jaren 60, vooral blij dat ze kinderen met een open rug in leven konden houden. Aan de psychische en emotionele gevolgen van al die operaties, onderzoeken, opnames en het vaak abrupt gescheiden zijn van je ouders, werd toen helemaal niet gedacht. Maar ook dat droeg helaas op wat latere leeftijd duidelijk bij aan de depressies, angststoornissen en ptss.

En ik heb een tweede zusje gehad. Ze is toen ik 5 was, een maand na de geboorte overleden aan een aangeboren hartafwijking. Dat heeft er bij mij ook emotioneel flink ingehakt.

Tot mijn 30e was vooral heel erg aan het worstelen met mijn depressies en de angststoornissen en ptss. De aandoeningen werden nog niet behandeld en het leven met tegelijk volledig ontwikkelde depressies als een volledig ontwikkelde angststoornis en ptss valt niet mee..
Ook de transgender gevoelens raakten ondergesneeuwd onder de depressies en de angststoornissen. Op een bepaald moment las ik ook ergens dat ik alleen hulp bij mijn transgender gevoelens kon krijgen als ik eerst wat aan mijn depressies en de angststoornissen had laten doen. Maar in de context van toen maakte dat mijn wanhoop alleen maar groter. Lichamelijk ging het allemaal naar omstandigheden  redelijk goed. Ik kon nog redelijk goed lopen, zwom veel, fietste heel veel en deed vanaf mijn 24e veel aan yoga. Na mijn 30e veranderde mijn leven helemaal.

Tags: , ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *